Ah Müjgan

0
502

Bir öpücük vuruyor omuzlarımdan,

Bir devrim yine başarısızlıkla sonuçlanıyor.

Beynimde çalkalanan bir avuç bulut sızısı, bir selvi kokusu,

Ardından gözlerime damlatılan bir iki damla limon kaygısı.

Bedenim bütün bunları çok cesurca taşıyor,

İçimdeki anarşi dur durak bilmiyor,

Toprak sızlıyor hayallerimde, toprak ağlıyor…

Annem beni bekler daha fazla tutunamam başkalarının başka başka hayatlarına,

Kahpe Müjgan, ne diye yetim bırakırsın ki beni bu bilinmez çorak ülkelerde?

Bilmez misin hep hasretim o gidemediğim memleketime.

Kara vagonların ardında sürüklenen birkaç eksik pabuçtan ibaret hislerim;

Konu ben değilim ama eriyip biten yine benim.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here