Şiirlerle yaşıyor insan,

Gözlerini kapattığında olabildiğince fütursuz şiirlerle yaşıyor.

Bir kadın sesinde yok oluyor insan,

Şöyle kadife bir yakarış gibi ve yeniden direniş misali; fakat yok oluyor.

Son adalet savunucusu Tanrı’yı çağırıyordu,

Bitmeseydi mürekkebi ulaşacaktı en zirveye.

Ucuz isyanlara dönüşüyor bu yakarışlar fakat her haykırış aslında tanrıydı.

Ve Tanrı oluştu; dibe çöküşlerin ve nobran fantezilerin artığı sarhoş jönprömiye.

Şiirle yok oluyor insan,

Her şey olabildiğince yaşanabilir, mümkün olduğunca ölüm kokulu.

Kadifeden paltolar eskiyor kadife seslerin yankılandığı sokaklardan.

Gerdanından bal akıyor tanrının gereğinde fazla afsunlu.

Zahmet etmesin Anadolu,

Toprağında ırgat gibi çalışanlarda gizli bütün bahar.

Tanrının emri bu; ağalar susar, Anadolu yine flu,

Dokunmayın kadifemsi sesli Tanrıya, gerdanından gün akar.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here