İmkânsızlığın beşiğinde yuva yapmış Arapsaçı,
Tüm duygularına nüfuz ediyor sen kendi nüfusunu sorgularken.
Üstelik bir İskandinav kadar soğuksun.
Belki bu yüzdendir cehennemi arzulayışın.
Belki de bu yüzden sevmiyorsun beni.
Ne garip ben saçlarının cennetten bir armağan olduğunu düşünürdüm.

Kanım pıhtılaştı seni sevmekten.
Otoriteler reddetti hayali bir kavuşmayı.
Fakat umudum var yine de.
İnsan sahip olamadığına da kavuşuyor.
Alamadığım asgari ücret bir yandan
henüz giyemediğim takım elbise,
etmediğim yemin, vermediğim söz,
yapamadığım şahitlik…
Hepsi birer birer uzayıp gidiyor.
Normal olan tüm endişelerim,
Seni düşündükçe uyuşuyor.
Anormal olan zaten senin ellerinde.

Senin de bilmediğin,
Seninle ilgili verdiğim sözlerim var benim.
Tutamadım yine birçoğunu.
Senden habersiz yaptığım her şey birer bağımlılık.
Sanırım bu yüzden kıskanıyor sigaralar seni.
Kıskanacak kadar tanımasa da kimse seni,
Tüm yüzler senin yanında sönük kalıyor.
Gökyüzü ve yeryüzü de buna dâhil.

Arın artık şu kirli ütopyandan.
Zaten sükûnet sana uzak bir kavram.
Durulmalı içinde ki temizlenmeyen nehir,
İnsani atıklara maruz kalıyorsun dört bir yandan.

Maalesef bu senin tercihin.
Maalesef tercihim değildin sen benim.
Elimde olsa kimi severdim bilmiyorum.
Elimde seni sevmekten başka bir şey olmadığını biliyorum.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here