kötü hissetmiyorum..
iyi olduğumu söyleyecek kadar da cesaretim yok yanı sıra..
geceleri uyumak istemiyorum,
sabahları uyanmak.
insanlara gülümsemek zor geliyor,
sahteliği sevmiyorum; belki o yüzden.
düşünmeden duramamak niye peki ?
düşünmeden uyuyamamak,
düşünmekten uyuyamamak..
sonra bir de sormak neden diye,
isyan diye soramamak.
o kadar karışık ki yaşanılan dünya,
alışana kadar bitiyor ömür.
alışamadığım için mi yaşıyorum ?
alışana kadar yaşıyorsun.
alışınca git.

-ya da kal!

soracaklarım var.
ışığı sevmemek ne kadar normal ?
güneşin doğmasını izlemek isterken bütün sevgililer,
batışından zevk almak.
ışıkları kapatıp oturmak istiyorum gökyüzünde.
ben ne kadar normalim ?
ya da sen ne kadar anormalsin de bu kadar değerlisin?
ben bu kadar alışmışken karanlığa, bu kadar sevmişken.
karanlık olmak neden senin özünde ?
sormak günah.
cevap beklemek aptallık.
bilmiyorum deyip susacaksın yine.
susturacaksın.
kaybetmeliyim seni.
ya da kaybolmalıyım karanlıkta bir yerlerde.
karanlık hep güzel !
gitmeliyim.
kendi karanlığımı bulup oturmalıyım belki de.
senin bulamadığın karanlığıma karışmalıyım.
orda oturup bağırmalıyım sessizce

“karanlık hep güzeldi.”

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here