Gecenin karanlığı hapsettiği saatlerde üç-bin adım attım hayaline
İçimdeki korkudan sıkılan ruhum bedenimi terk etmek istiyordu
Evet korkuyordum!
Tanrı’nın varlığından, senin ise yokluğundan
Bedenine ulaştığımda kendimden çok uzakta olacağımı fark ettim
Işıkta yanacağını bile bile ışığa uçan bir kelebek değilim ben
Yaşamak için son umudu üç-beş dandik kablo ve bir tüpü reddeden hastayım
İnsan olma ümidini yitirmiş milyonlarca spermin serkeşliği var ruhumda
Üç-dört kitap, bir-iki insan ve biraz da gece ile geçiniyorum
Dünyanın en masumları: gelecek nesiller umuruma yaklaşamıyor
Yine de uçurumun kenarına bir ağaç dikme hayalimden vaz geçmiş değilim
Ama hiç beş-bin dönüm çiçek ekip dünyayı güzelleştirmek gibi bir düşüm de olmadı
Pembe bir file ya da bir yunus balığına da rastlamadım bin yıldır
Her zaman en iyi çözüm bir sigara yakmaktı en kapitalistinden, özlemine
Keşke hiç ideolojik hayaller taşımasaydı aşkımız
Salt sevişmek için buluşsaydı gözlerimiz kalabalıklarda
Ve sadece gömülmek için gömülseydi karanlıklara ölülerimiz

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here