İnsanların mutlu oluşuna üzülüyorum bu sefer.
Ne kadar da bencilim!
Gülüşmeleri duydukça daha da kahroluyorum.
İnsanlardan nefret ediyorum!
Senden değil.
Her gördüğümü sen sanmama ne demeli peki?
Öyle boş boş oturup bir banka
Seni aratıyorum gözlerime.
Seni arıyor gözlerim.
Sen yoksun.
Öyle işte.
Ben düşünmek istemediğim için yazıyorum bu sefer.
Ne kadar da insanım böyle!
İçim dışım köpürüyor kuduz köpek gibi
Ben insanlığıma üzülüyorum.
Kömür gibi bakışını özlüyorum karşımda oturupta
Güzel güzel süzüşünü gözlerimi.
Yok be
Anlamsız! Boş boş gözlerimi oyuşunu düşünüyorum ben
Gözümü ovuştursam geçecek biliyorum
Ne elim varıyor gözüme
Ne dilim varıyor unuttum deyip yalan söylemeye.
Yalanı hiç mi hiç sevmiyorum bildiğin gibi
Ondandır belki o bütün sahte gülüşlere içerleyişim.
Sen yine de bencil bil beni
Böylesi daha iyi, biliyorum.
Sen ne kadar iyi tanırsan beni
O kadar çok istersin çünkü
Sen istemek istemiyorsun biliyorum
O yüzden ben;
Karanlığa susuyorum yine
Karanlığına kapılasım geliyor
Karanlığa kaçıyorum yine
Karanlığında kaybolasım geliyor
Karanlığa yazıyorum ben karanlığında.
Hiç kimse beni görmesin
İçimde ki senle biz oluşumu izlemesin diye
Karanlığında saklanıyorum ben
Sen bile görme diye
Karanlığa yazıyorum.
Seni uyutup öyle kalkıyorum ayağa
Seni izleyip öyle kavuşuyorum sana
Seni dinleyip! Öyle güzel ki nefes alış verişlerin.
Seni istiyorum ben, istemek istiyorum seni!
Biliyosun sende

Seni se… Öyle işte.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here